Jestem tutaj by pomóc każdej parze zmagającej się z przygotowaniem wymarzonego ślubu cywilnego. Zanim napiszesz do mnie pytanie, zajrzyj do działu FAQ i przejrzyj dokładnie tematykę wpisów. Z braku możliwości czasowych nie będę odpowiadać na pytania, których problematykę poruszałam we wpisach.

Jeśli udało Ci się zorganizowac wymarzony ślub, wiesz z prasy o niecodziennej ceremoni zaślubin – napisz do mnie! Interesuje Cię jakiś szczególny temat, masz uwagi, pomysły albo problem z organizacją ślubu cywilnego  - poinformuj nas postaramy się pomóc.

Wszelkie reklamy będą usuwane. Jeśli chcesz zaklamować swoją działaność skontaktuj się w sprawie cennika.

Dla chcącego nie ma nic trudnego! Treść zamieszczam poniżej.

Nasz ślub odbył się w tym roku (2010) 26 czerwca. Od samego początku nie miał być typowym ślubem. Długo nie mogliśmy się zdecydować, czy rzeczywiście chcemy ślubu, a jeśli tak, to kiedy i w jakiej formie. Jesteśmy razem od 2002 roku, mieszkamy wspólnie od 6 lat, więc ślub miał być przede wszystkim pięknym dniem na naszej wspólnej drodze.

Ja pochodzę z Gdańska, mój Bartek z Ostrołęki. 5 lat mieszkaliśmy i studiowaliśmy w Poznaniu. Dylemat więc dotyczył również miejsca ślubu. Ale w końcu podjęliśmy decyzję: Gdańsk. Jedno było pewne, że ślub będzie cywilny, ani ja ani mój B. nie jesteśmy wierzący, więc nie było sensu mieszać w to religii.

Ślub cywilny: skromna ceremonia, najbliższa rodzina, ona w garsonce albo w czymś równie mało romantycznym…Wielu osobom właśnie tak kojarzy się ślub cywilny. Ale na pytanie na ilu takich ceremoniach byli, odpowiadają, że na żadnej lub co najwyżej na jednej.

Ja miałam na szczęście inne pojęcie o ślubie cywilnym. Dwa lata wcześniej moja siostra brała ślub cywilny – piękna ceremonia w bajkowym miejscu jakim jest Kazimierz Dolny nad Wisłą, biała suknia, ryż i kwiaty, później magiczne wesele z żydowską kapelą.

Poprzeczka była postawiona wysoko, więc i my postanowiliśmy zrobić coś niezwykłego…

Z uwagi na mniejszy budżet zdecydowaliśmy się na obiad weselny. Wcześniejszy, bez tańców do rana…a ślub? Ślub miał być na godz. 13, 14…

Ale plany są po to, żeby je zmieniać…

Do usc poszliśmy dość późno, bo pod koniec stycznia.

Marzyła mi się data 26.06, oboje mieliśmy po 26 lat, poznaliśmy się w czerwcu, więc jakoś ten dzień wydawał mi się akurat.

I tak właśnie odpowiedziałam pani urzędniczce usc, na pytanie czy myśleliśmy już o jakimś konkretnym dniu…”Marzy nam się 26 czerwca” powiedziałam.

„Skoro się marzy, to na pewno coś wymyślimy” powiedziała pani urzędnik i otworzyła kajecik z wpisami na ślub. „Hmm” dodała po chwili, bo ostatnią wolną godziną w tym dniu była 11 rano  – pierwszy ślub w tym dniu. Trochę wcześnie, wręcz ciut za wcześnie. A jednak – jak się później okazało – gdybyśmy nie byli pierwszą parą w tym dniu, wszystko ułożyłoby się inaczej.

„Już zapisani byliśmy w urzędzie”… z jednej strony wielkie uff, z drugiej, do ślubu zostało niecałe pół roku. Termin w urzędzie był, teraz trzeba było szybko zorganizować całą resztę.

Obiad. Elegancki weselny obiad. Z klasą i taki akurat, w sam raz. Ale gdzie?

Jestem z Gdańska, a dokładnie z Wrzeszcza, ale można też powiedzieć, ze z Oliwy, bo 20 lat mieszkałam na granicy właśnie tych dwóch dzielnic. Jeśli ktoś mieszkał kiedyś w Gdańsku, to wie, że jednym z najpiękniejszych miejsc w Oliwie jest park, stary, pełen magii Park Oliwski.

I tam właśnie, w cieniu 200letniego kasztanowca, w skrzydle barokowego Pałacu Opatów znajduje się elegancja restauracja. Wymarzona na obiad weselny.

Śluby w Gdańsku odbywają się w starym Żaku – w pięknej budowli, w centrum miasta. Jednak do parku oliwskiego trzeba przejechać spory kawałek…a gdyby tak…ślub w Pałacu Opatów? Kilka lat wcześniej takie ceremonię miały miejsce. Po wcześniejszym ustaleniu, można było zorganizować ślub w Pałacu Opatów w Parku Oliwskim. Ale kilka lat wcześniej… Obecnie – jak dowiedzieliśmy się na miejscu – takie śluby się już nie odbywają. Hm. No trudno.

Niech zostanie. Ślub w starym Żaku, obiad w Parku – i tak będzie pięknie…

Ale gdyby tak jednak….

Spacerując po parku, po pierwszej rozmowie w sprawie obiadu z właścicielką restauracji w Parku Oliwskim. Spacerowaliśmy z moją Mamą i narzeczonym po alejkach parku…Minęliśmy altanę…A gdyby tak…Nieee, to chyba mało prawdopodobne. Ślub w altanie? Mało realistyczna wizja. Ale jaka piękna?

A jednak myśl raz zakiełkowała i jak się później okazało, miała wydać piękne plony.

Ale po kolei.

Kilka dni później mój ojczym natrafił w trójmiejskiej prasie na reklamę „ Gdańsk – miasto miłości”

Ciekawy slogan. Nie wiele mówiący, ale niechybnie kojarzący się ze zbliżającą się ceremonią.

Może to jest jakiś pomysł?

Napisałam. Krótki mail z wyjaśnieniem, co i jak, dlaczego. Że oni: organizatorzy Gdańsk – miasto miłości. A ja właśnie z Gdańsk i właśnie z miłości, z niczego innego, biorę w moim mieście ślub. Że może by to połączyć. Że gdyby zechcieli pomóc. To może by się udało zorganizować ślub poza usc…dajmy na to w altanie w Parku Oliwskim?

Ale „Gdańsk – miasto miłości” było jedynie pięknym sloganem, nic więcej. W odp. na moje pytanie, czy mogliby pomóc zorganizować ślub poza usc, wysłali reklamę weekendy dla dwojga w Gdańsku. Hm. „Małe nieporozumienie” pomyślałam zniesmaczona. „Trudno. Stary Żak też jest pięknym miejscem.”

Ale „Gdańsk – Miasto miłości” nie okazało się tak całkiem bezwartościowe J. Poza komercyjną ofertą napisali jeszcze, że ślubami zajmuje się usc w Gdańsku (jakbym nie wiedziała!) i że w sprawie ślubu poza usc najlepiej kontaktować się z nimi (jakbym się nie domyślała!).

Wtedy  – jak większości osób – usc wydawał mi się mało elastyczną instytucją. A jednak się myliłam.

Napisałam do usc, przesyłając im list (mail) od G-MM z pytaniem (które wcześniej zadałam G-MM) czy istniałaby możliwość ślubu w Parku Oliwskim.

W to co zdarzyło się potem, długo nie mogłam uwierzyć i jeszcze wiele razy musiałam się szczypać, żeby zobaczyć, czy to nie sen.

Kilka dni po wysłaniu listu odebrałam telefon. Dzwonił kierownik usc w Gdańsku, p. G. Graefling. Nie mówił dużo, przede wszystkim słuchał jak ja bym sobie wyobrażała ślub

Ważne było to, że to nie usc zajmuje się organizacją związaną ze ślubem poza usc, ale ja – my, jako osoby chcące taki ślub zorganizować.

Ten pierwszy telefon nie był jakoś wielce treściwy, nie wynikało z niego jak, co i kiedy.

Ważne było jednak, ze urzędnik nie powiedział „nie”.

Aby wziąć ślub poza usc należy wyznaczyć miejsce, w którym będzie zachowany uroczysty charakter ceremonii. Musi być godło, miejsca siedzące dla urzędnika, dla młodych…

Nie miałam za wielu informacji, ale od czegoś zawsze trzeba zacząć J

Spotkaliśmy się osobiście z p. kierownikiem. Nie da się ukryć, że był on przychylny naszemu pomysłowi. Oficjalny, ale przychylny.

Ale po kolei.

Po pierwsze ważny był termin ślubu. Jeszcze przez telefon urzędnik podkreślił, że jest dość mało czasu (był chyba marzec, a więc do ślubu zostały 4 miesiące) i proponował zmianę daty.

Ale mi na tej dacie b. zależało. Najbliższa rodzina była już wstępnie zawiadomiona.

I tu właśnie uratowało nas to, że byliśmy zapisani jako pierwsza para w tym dniu. Godzina 11 – i tak dość wcześnie, a już o 11.30 kolejny ślub, Park Oliwski od starego Żaka, w którym odbywają się śluby, jest oddalony o ok. 10 km….a więc p. urzędnik miałby dość mało czasu, żeby zdążyć na koleją ceremonię. Drugi urzędnik udzielający ślubów był w tym czasie na urlopie.

W czasie wizyty u kierownika ustaliliśmy godzinę. 10 rano. Mnie aż zmroziło – cholernie to wcześnie (jak się później okazało godzina była cudna! 10 rano, sobota, pusty park, tylko my i nasi goście…i ceremonialne, niezapomniane „tak”)

P. Graefling nakierował nas również na to, co trzeba teraz zrobić, aby móc ślub zorganizować. On tego nie załatwiał. To była nasza rola, ale b. nam pomógł, poinstruował.

Konieczna była zgoda na odbycie się ceremonii, od tych, który zarządzają parkiem. Zarząd Dróg i Zieleni w Gdańsku. Kilka dni później zadzwoniłam do osoby, od której konieczne było pozwolenie na organizację ceremonii. Gdy pani Ewa Woźniak po drugiej stronie słuchawki usłyszała o moim pomyśle, oczami wyobraźni zobaczyłam jak klasnęła w dłonie! Jej oficjalny do tej pory ton zmienił się zupełnie. Zachwycona naszym pomysłem – była b. miła. Oczywiście prosiła o oficjalne pismo z prośbą o pozwolenie, ale już przez telefon powiedziała, że ona nie widzi żadnych przeszkód, aby nasz ślub odbył się w zabytkowej altanie.

Kilka tygodni później otrzymaliśmy oficjalną zgodę. „ZDiZ w Gdańsku zgadza się na zajęcie altany w takim a takim terminie”.

Teraz należało wysłać oficjalną prośbę do usc o udzielenie ślubu poza usc oraz przesłać im pozwolenie z ZDiZ.

Wszystkie działania zakończyły się dość późno. Myślę, że gdzieś na początku maja, jeśli nawet nie później.

Ważne było też udekorowanie samej altany kwiatami (ZDiZ odmalował nam ją całą, więc sama w sobie wyglądała dobrze, ale kwiaty dodały jeszcze większego uroku), do której wynajęliśmy p. dekoratorkę. Wypożyczyliśmy 10 krzeseł oraz stół i z białym obrusem (z restauracji, w której organizowaliśmy obiad – pod altanę przynieśli je kelnerzy). Miejsca siedzące były jedynie dla Rodziców i dziadków oraz dla urzędnika, świadków i dla nas. Kupienie godła – na allegroJ

Teraz można było zająć się pozostałymi przygotowaniami – ale te nie różnią się w większym stopniu od tych do zwykłego ślubu.

I tak zleciał czas do 26…

Piękna, niezapomniana ceremonia, marsz weselny rozbrzmiewający w budzącym się parku, obiad w cieniu kasztanowców…niezwykłe, a jednak możliwe!

Zachęcam wszystkim do realizacji marzeń!

Ten dzień ma być Wasz! Jedyny, niezapomniany, cudowny!

3mam kciuki!

Hanka

Urząd Stanu Cywilnego w Łebie:

84-360 Łeba, Kościuszki 90

Tel.: 598661513 wewn. 51

Powiedzieli sobie “tak” na rowerze.

Zainteresowani ślubami plenerowymi – wczytajcie się w ostatni paragraf!

P.S.

Karoli dziękuję za tę informację. Proszę również o inne donosy z kraju o ciekawych inicjatywach ślubnych.

Wszystko oczywiście zależy od tego, jakie argumenty zostały podniesione w pierwotnym podaniu.

W moim przypadku organem odwoławczym był Urząd Wojewódzki, dlatego wzór ma taką formę. Ważne jest, aby odwołanie było skierowane do właściwego organu.

odwołanie projekt

zawarcie małżeństwa poza lokalem usc

mswia_o_usc

Odpowiedź nie napawa optymizmem, jednak wyjaśnia kilka spraw.

Proszę zwrócić uwagę na zdania:

Odnosząc się do pytania dotyczącego (…) liberalizacji przepisów regulujących przyjmowanie oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński poza lokalem USC, uprzejmie informuję, iż (…) pozostaje aktualne (…) stanowisko MSWiA w niniejszej sprawie. Konstatacja MSWiA zawierająca wykładnię art. 58 ust. 3 ustawyPrawo o aktach stanu cywilnego (…) przewidującego możliwość zawarcia  małżeństwa poza lokalem USC, jeżeli zachodzą uzasadnione przyczyny, sprowadzała się do pozostawienia w kompetencji kierownika USC obowiązku podjęcia każdorazowo decyzji w indywidualnej sprawie. Kierownik USC (…) kierując się własnym osądem sytuacji – ocenić, czy w danym przypadku faktycznie zachodzą „uzasadnione przyczyny” i czy w proponowanym przez nupturientów miejscu możliwe będzie zachowanie uroczystej formy zawarcia małżeństwa.

Pomijając kwestię słownictwa i niezwykle poetyckiego wyrażenia “oświadczenie (!) o wstąpieniu w związek małżeńsnki”  oraz (jak dla mnie) zabawnego słowa “nupturient” – zawsze kojarzącego mi się z nutrią należy zwrócić uwagę na definicję (a własciwie jej brak) nieszczęscych “uzasadnionych przyczyn”. Urzędnicy często, jak że bezpodstawnie, tłumaczą je jako pobyt w szpitalu lub w więzieniu jednego z przyszłych małżonków. Marny to argument, ale zawsze to jakaś podstawa do pertraktacji z urzędnikiem – zapytanie go o wskazanie artykułu, w którym możemy przeczytać o powyższych konkretnych dwóch przyczynach.

Ustosunkowując się z kolei do ostatniego pytania dotyczącego ewentualnych prac zmierzających do wprowadzenia dłuższych terminów umożliwiających informowanie kierownika USC o zamiarze wstąpienia w związek małżeński – informuję, iż przepisy regulujące zagadnienie zawarcia małżeństwa, (…),  dają możliwość złożenia dokumentów i ustalenia daty ślubu w terminie wybranym przez nupturientów. Jedynym ograniczeniem jest jednomiesięczny, minimalny okres oczekiwania na zawarcie małżeństwa (…).

A zatem wszelkie odpowiedzi urzędników nakazujące zgłaszanie terminu ślubu w wyznaczonych datach a szczególnie ograniczanie maksymalnego terminu zaślubin jest bezpodstawny.

Niestety istnieją jeszcze wewnętrzne przepisy regulujące pracę każdego USC, w których takie widełki czasowe mogą zostać wyszczególnione w stosownym paragrafie.

Reasumując wybierając się do urzędu z nietypowymi prośbami sugeruję, by nie załatwiać spraw “na gębę” i “na piękne oczy”. Jeśli dostaniecie odmowę proszę wystosować pismo o wskazanie ustawy/artykułu/rozporządzenia, na które powołuje się urzędnik deprymujac Waszą fanaberię ślubną.

Nawet jeśli nie uzyskacie zgody na pozytywne załatwienie Waszej sprawy to na pewno zbijecie z tropu nieprzychylną Wam osobę. Będzie musiała ona rzeczowo odnieść się do Waszych pytań i formalnie na nie udzielić odpowiedzi. “Nie bo nie” nie będzie już możliwe. Dwa listy zanosicie osobiście i zachowujecie jeden z poświadczeniem odbioru lub wysyłacie pocztą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Urząd ma 30 dni na udzielenie odpowiedzi i wyjaśnień.

W liście z MSWiA czytamy także, że wiele z problemów jakie poruszam na blogu i z jakimi borykają się cywilne pary młode nie jest znanych Ministerstwu. A zatem pióra w dłoń i piszcie o swoich zmaganiach z ceremonią zaślubin. Skąd MSWiA ma się dowiedzieć o Waszych problemach jeśli nie jest na bieżąco o nich informowane? W końcu żyjemy w kraju demokratycznym, gdzie urząd (przynajmniej z założenia) ma być dla ludzi, a nie na odwrót.

Powodzenia!

CDN

Czyżby zapaliło nam się zielone światełko w ciemnym tunelu urzędniczych rozporządzeń?